اين حقيقت يه منشورداره بنام قرآن( البته درهمه اديان آسماني اين منشوروجود داره) مثل يه

دارو ساز كه بهمراه داروش يه بروشورميذاره تا كم و كيف مصرف دارو وعوارض اونو به

مصرف كننده معرفي كنه- اين قرآن همون بروشوره كه همراه انسان اومده تا اونو بهتر

بشناسونه و تعريفش كنه واين هم به قاعده لطفه كه از طرف خدا افاضه به انسانها ميشه-

نميشه كه آدم بعض اين منشور رو قبول كنه وبعض ديگرو رد كنه و نميشه كه هوی وهوس

انسان مقياسي بشه براي قبول يا رد اين منشور- كسي بگه خدارو بعنوان یک حقيقت محض

موجود در واقعيت قبول دارم ولی اين قسمت از گفته اش رو نميتونم باور كنم!                    

بايد ايمان به تمامی باشه غيرازاين ايمان تحقق پيدا نميكنه- باز ميخوام تمثيلی شيرين از مولانا

بيارم كه ميگه مردی به نزد دلاكی ميره و تقاضای خالكوبی كردن شيررو روی بازوی خودش

 ميكنه اما به محض اينكه سوزن رو به پوست او نزديك ميكنه ...

اين حكايت بشنو از صاحب بيان                                                  درطريق وعادت قزوينيان

برتن  و دست  وكتفها  بی  گزند                                                  ا زسرسوزن  كبوديها زنند

سوی   دلاكی   بشد      قزوينيی                                                   كه كبودم زن بكن شيرينيی

گفت چه صورت زنم اي پهلوان                                             گفت برزن صورت شير ژيان

طالعم شيرست نقش  شير زن                                                 جهد كن رنگ كبودي سير زن

گفت بر چه موضعت صورت زنم                                         گفت بر شانه زن آن رقم صنم

چونك او سوزن فرو بردن گرفت                                         درد آن در شانگه مسكن گرفت

پهلوان   در ناله   آمد   كاي    سنی                                      مرمرا كشتي چه صورت می زنی

گفت   آخر  شير    فرمودی      مرا                                       گفت   از چه  اندام كردی  ابتدا

گفت       از   دمگاه       آغازيده ام                                        گفت  دم   بگذار  ايد و  د يده ام

ا زدم  و  دمگاه  شيرم    دم گرفت                                           د مگه او دمگهم  محكم گرفت

شير بي   دم   باش   گوای  شيرساز                                     كه دلم  سستی  گرفت اززخم گاز

جانب ديگر گرفت آن شخص زخم                                         بي محابا بي مواسا بي ز رحم

بانگ كرد اوكين چه اندامست ازو                                           گفت اين گوشست اي مرد نكو

گفت   تا گوشش   نباشد  ای  حكيم                                           گوش را بگذار وكوته كن گليم

جانب    ديگر   خلش   آغاز  كرد                                             باز قزويني فغان راساز كرد

كين سوم جانب چه اندامست نيز                                            گفت اينست اشكم شير اي عزيز

گفت    تا   اشكم    نباشد   شيررا                                              چه  شكم  بايد   نگار   سير را

خيره شد دلاك وبس حيران بماند                                               تابدير انگشت در دندان بماند

بر زمين  زد سوزن آن دم اوستاد                                            گفت در عالم كسي را اين فتاد

شير  بی  دم  وسرو اشكم  كه  ديد                                          اين چنين شيري خدا خود نافريد

در قرآن هم آيه ای هست كه می فرمايد ان الذين يكفرون بالله و رسله ويريدون ان يفرقوا بين

الله ورسله ويقولون نومن ببعض ونكفرببعض ويريدون ان يتخذوا بين ذلك سبيلا.(نساء ۱۵۰)

 آنان كه بخدا و رسولان او كافرشدند وخواهند كه ميان خدا ورسولانش جدايي اندازند وگویند

به بعضي از گفتار رسولان ايمان آورده و به بعضي ديگر ایمان نياوريم وخواهند كه ميان كفر

وايمان راهي را انتخاب كنند!!