تو مدینه یه ستون بود بنام استوانه حنانه .

میگن جاش یه نخل بود که محبوب دلها وقت صحبت بهش تکیه میداد تا یه روز  که براش

منبرساختند وقت جدایی ،از اون نخل صدای ناله شنیده شد . مولانا تمثیل زیبایی داره که ...

بنواخت نور مصطفی آن استن حنانه را               کمترزچوبی نیستی حنانه شو حنانه شو

            استن    حنانه   از  هجر رسول                ناله می زد همچو ارباب عقول 

      گفت   پيغمبر چه خواهی  ای  ستون               گفت   جانم  از فراقت  گشته  خون

         مسندت  من  بودم  از  من  تاختی                 بر سر منبر تو مسند   ساختی

          گفت می خواهی ترا  نخلی  کنند                شرقی  و غربی  ز تو  ميوه  چنند

            يا در آن عالم  ترا  سروی   کند                 تا  تروتازه   بمانی  در ابد

        گفت آن خواهم  که دايم  شد  بقاش                بشنو ای غافل کم  از چوبی  مباش

           آن ستون را دفن کرد اندر زمين                تا چو مردم  حشر گردد يوم  دين

             تا بدانی هر کرا يزدان بخواند                 از همه کار جهان بی کار بماند