امام حسین علیه السلام پس از شهادت برادرش امام حسن علیه السلام اینگونه مرثیه سرایی

می کند:آیا موی سروصورت خود را روغن زنم وخوشبو کنم ،بااینکه سرتوبه خاک آلوده وتو

ازدست من رفته ای من همواره برتو می گریم ،تاکبوتری آوازمی خواند وتاباد شمال وجنوب

می وزد ، چشمم اشک بار است، تاشاخه سبزی درباغها ی حجاز می روید وسبز می شود

گریه ام طولانی واشکهایم روان است که تو از ما دورشده ای ...

غارت زده آن نیست که اموالش آسیبی رسد بلکه غارت زده کسی است که برادر خودرا در

دل خاک پنهان کتد . . . اگر ازاندوهی که برتو دارم نمی میرم حقا که به مرگ خود مشتاقم.

                                                                         مناقب ابن شهرآشوب وبحارالانوار