زبام عرش می آيد  اشارتهای  پنهانی                 

                                        تمام لحظه هاپرمی شودازعطرعرفانِی                        

صدای عشق می آيد ازآنسوی نهايتها

                                         معطر می شودعالم ازاي آوای سبحانی

نوای سبز توحيد است تا هفت آسمان جاری

                                           نوای آشنای نغمه های   سبز   قرانی

به سمت نور می خواند كسر دلهای شيدارا

                                     به بزم عشق می خواند كسِی مارا به مهمانی

كسی از جنس  گلها ، ازتبار  آبی   دريا

                                             ودست مهربانش چاره درد و پريشانی

كسی وا می كند دروازه های روشنایی را

                                            كه تا پايان بگيرد قصه  شبهای ظلمانی

زلبخندش  شكوفا می شود باغ گل نرگس

                                           زلبخندی زلال وروشن وشفاف وروحانی

حضورش نور می بخشد تمام بزم هستی را

                                      زنورش می شود هر جای اين عالم چراغانی

سرود عشق می خواند فلك از شوق ديدارش

                                       سرود مهر می خواند دل ، اين دريای توفانی

گل فرياد می رويد زحجم خاك از شوقش

                                       به پايان  می رسد  چشم  انتظاريهای طولانی

بساط شادمانی ها مهيا گشته در هرجا

                                           رسيده فصل گلها ، فصل زيبای گل افشانی

نصيب عاشقان از فيض ديدار گل رويش

                                           نگاهي افتابی ، ديده ای از شوق ، بارانی

چراغ روشنی بايد شبستان ولايت را

                                         ومی تابد به صحن عشق آن خورشيد كنعانی

به زير سايه سبزش جهان آسوده می ماند

                                   گلستان می شود عالم از اين مولود نورانی

نسترن قدرتی