ديديم كه بعضی آدمابه بعضی ديگه چشمک می زنند بخصوص اگردلداده هم باشندوجايی باشندكه وصل ممكن نباشداين چشمك ازدوريعنی میخواهمت،يعنی باتوام،يعنی توتمام وجودمنی وهزاران يعنی ديگر...

خدادر قران به بنده اش چشمك زده بنده اي كه هنوز غفلت اورا نخوابانده فرموده:                                                                                 هو الذي يقبل التوبه عن عباده ویعفوا عن السیئات ویعلم ماتفعلون 

 شوری۲۵

وفرموده درعرصه جهان بی انتهااگرخودت رامحاسبه كنی نقطه ای خواهي بودكوچك كه ديده نخواهی شد وتمام تلاشت دراين دنيا برای مطرح كردن خودت می باشد ... بدان كه می بينمت ومیخواهمت كه: واصطنعتك لنفسي طه 41

تورا برای خود آماده كرده ام...

پی درپی تورا دعوت می كند به اينكه بيا هر آنچه كه هستی بيا وبه قول صاحبدلان مسير بازگشت باز است وكلام او كه ميگويد:

واذاسالك عبادی عنی فانی قريب اجيب دعوه الداع اذا دعان فليستجيبوا لی وليومنوا بي لعلهم يرشدون بقره 186

من باشمافاصله ای ندارم صدايم كنيد تا جوابم رابشنويدبه شرط آنكه دعوتم رابپذيريدوايمان بياوريد و...

آنان كه ازاو فرار ميكنند وبه ديگری مشغولند،بااين ندا به خودمی آيندوبدنبال صداخواهنددويد.

مولوی درتمثيلی زيبااينچنين می گويد:

زن باديه نشينی به شويش می گويدبرای گشایش به نزدپادشاه برو وسبویی كه درآن آب باران جمع كرده ايم رابه عنوان هديه ببر.

آب بارانست ما را در سبو 

                             ملكت و سرمايه  و  اسباب  تو

اين سبوی آب رابردار و رو

                            هديه سازوپيش شاهنشاه شو

وعرب باديه نشين به گفته همسرش باآب گنديده سبو

كه به نظرش آبی زلال است روانه دیار پادشاه می شودبه هنگام روبرو شدن باجلال وجبروت پادشاه می گوید:

من غريبم ازبيابان   آمدم        

                              براميد لطف سلطان  آمدم

بوی لطف او بيابانها گرفت

                              ذرهای ريگ هم جانهاگرفت

تا بدينجا بهر د ينار  آمد م               

                             چون رسيدم مست ديدارآمدم

اعرابی به هنگام حركت در طلب دنيا بود و لی اكنون مست ديدار پادشاه گرديده

بهرنان شخصی سوی نانوا دويد 

                             دادجان چون حسن نانبارابديد

همچواعرابی كه آب ازچه كشيد           

                             آب حيوان ازرخ يوسف چشيد

رفت موسی كه آتش آرداوبدست          

                             آتشی ديداوكه ازآتش برست

جست عيسی تارهد از دشمنان               

                            بردش آن جستن بچارم آسمان

نهايتااعرابی می گويدكه:

من برين در طا لب  چيز  آمدم                 

                            صدر گشتم چون بدهليز  آمدم

آب  آوردم  بتحفه  بهر نان                 

                            بوی  نانم  برد تا صدر  چنان

پادشاه چون سادگی واخلاص مرد فقير بيابان راديد ودانست  كه او از آوردن چنان آب گنديده ای شرمسار است ودر برابر آنهمه عظمت متحير، اورا اكرام كرد :

چون خليفه ديد واحوالش شنيد                    

                                آن سبو را پر ز زركرد ومزيد

دستور داد اورا ازراه آب برگردانند زيرا نزديكتر است و پيرمرد چون بر كشتی نشست و دجله راديد :

چون بكشتی درنشست ودجله ديد                    

                        سجده می كردازحياومی خميد      كای عجب لطف آن شه وهاب را                  

                             وين عجبتر كوستد آن آب را

چون پذيرفت از من آن دريای جود               

                               اينچنين نقد دغل رازود زود