در زندگی انسان به جهت اینکه دنیای ما دنیای جزئی است، تزاحم و برخورد امری

اجتناب ناپذیراست. گاهی این برخوردها و تزاحمات انسان را به تنگ می آورد،

گویی سنگینی آن نفس را بر انسان می گیرد. اگر کمی توجه کنیم و زاویه دید خود را

نسبت به این مسائل تغییر دهیم، خواهیم دید که چنانکه روز ، شب می شود و شب روز.

انقضاء این بحران زندگی هم خواهد  رسید، فقط باید تحمل کنیم و منتظر باشیم.

دراین رابطه مولانا در داستانی مطرح می کند که خارپشتی دم ماری را در دهان

گرفته بود، مار ابله از شدت درد و ترس خود را گرد کرده  بوده و بدن و پشت خود

را به روی خارپشت می کوبید، در نتیجه بدنش سوراخ سوراخ شد و از شدت

خونریزی جان داد.

 مولانا می گوید اگر مار صبر کرده بود خیلی زود خارپشت او را رها می کرد.

اما او از عجله هلاک شد.

اگر انسان در مصائب و گرفتاریهای جهان به زود گذر بودن این قضایا بیاندیشد و

 صبوری را پیشه خود کند.

نوش دنیا را بیش از نیش آن خواهد چشید.و وعده خدا تحقق پیدا خواهد کرد

                                که ان الله مع الصابرین

چندانک خواهی جنگ کن یا گرم کن تهدید را      

                                            می دان که دود گولخن هرگز نیاید بر سما

 

ور خود برآید بر سما کی تیره گردد آسمان         

                                              کز دود آورد آسمان چندان لطیفی و ضیا

 

خود را مرنجان ای پدر سر را مکوب اندر حجر     

                                          با نقش گرمابه مکن این جمله چالیش و غزا

 

گر تو کنی بر مه تفو بر روی تو بازآید آن               

                                           ور دامن او را کشی هم بر تو تنگ آید قبا

 

پیش از تو خامان دگر در جوش این دیگ جهان           

                                             بس برطپیدند و نشد درمان نبود الا رضا

 

بگرفت دم مار را یک خارپشت اندر دهن      

                                            سر درکشید و گرد شد مانند گویی آن دغا

 

آن مار ابله خویش را بر خار می زد دم به دم         

                                      سوراخ سوراخ آمد او از خود زدن بر خارها

 

بی صبر بود و بی حیل خود را بکشت او از عجل         

                                    گر صبر کردی یک زمان رستی از او آن بدلقا

 

بر خارپشت هر بلا خود را مزن تو هم هلا         

                               ساکن نشین وین ورد خوان جاء القضا ضاق الفضا

 

فرمود رب العالمین با صابرانم همنشین             

                                            ای همنشین صابران افرغ علینا صبرنا

 

رفتم به وادی دگر باقی تو فرما ای پدر               

                                 مر صابران را می رسان هر دم سلامی نو ز ما

خدایا بخواه که صبر کنم واین عباراتو بفهمم.