توی یه شب بارونی که رگه های سفید برق باغرش عجولانه اش

 چشمامو ازخیره شدن به نقطه ای باز می داره ویه جورترس  تمام

 وجودمو می گیره کنارپنجره کوچک اتاقم ایستاده ام

ترس از تنهایی ...

       ترس از بی کسی...

تا حالا تجربه کردید وقتی توی بازار شلوغ  راه میرید وجماعت

 باهرقدمشون تنه ای میزنن وناخودآگاه

تکونی می خوری ودردی وجودتو پر می کنه؟!

دلت می خوادبرگردی وبگی چرا؟

اما این فقط یه بار نیست هی تکرار میشه وجمعیت، تو

رو نمی بینن وهی ...

ازاین بالا همین احساسو دارم، ازدحام جمعیت تعداد بیشمار

خونه های کوچیک وبزرگ ویه عالمه چراغای زرد که

هی چشمک می زنن انگار می خوان  بگن تنهایی اگه . . .

انگار دیده نمیشم

              این همه وسعت

                            این همه تعداد

                                             تازه فقط توی یه نگاه

حالااگر یه کم بالاتر برم مثلا از توی هواپیما

اونوقت اون  چراغا ی زرد ریزترو بیشتر میشن وترس من بزرگتر

راستی کسی منو می بینه

من تنهام

    توی کره زمین

               نه! بهتره بگم توی عالم هستی ؟؟

تویه نقطه بنام کره زمین

                وتوی کره زمین یه نقطه به اسم ایران

                                 وتوی ایران یه نقطه به اسم  شهرمن

 وتوی شهرم یه  آپارتمان بلند ومن توی یه خونه  از پشت یک پنجره

تصورش وحشتی به اندازه  تمام رعدوبرق های عالم به دلم می ریزه

اگه دیده نشم؟

   اگه تنها باشم ؟

اما من هستم

چون اوهست

وبعد، این احساس بودن منو به سجاده می کشونه

و برای بودنم

و بودنش

وهرآنچه که تدبیر میکنه

به نمازمی ایستم وآهسته جوری که همه سلولهای بدنم بشنوند میگم

 الله اکبر وادامه می دم بسم الله الرحمن الرحیم

ووقتی به قنوت میرسم یا د دعای  تحویل سال می افتم

یا مقلب القلوب والابصار یا مدبر اللیل والنهار

وهمینجا می ایستم که حالم متحول بشه به بهترین حال

ونماز، بودنم رو تثبیت کنه

دیگه از این همه شلوغی از این همه تلنگرنمی ترسم چون اوهست

 دست من در دست اوست وبرای این همراهی به سجده می روم

تا بلند بگم  سبحان ربی الاعلی وبحمده

ودرانتها  السلام علیکم...

ومن دوست همه عالمم